Wat voel je als je depressief bent?

Depressie en ik kennen elkaar sinds mijn zestiende. Als ik nu terugkijk waren het toen mildere klachten. Door de jaren heen zijn de klachten zwaarder en heftiger geworden. De depressieve periodes werden langer en dieper. Er tegen vechten put uit maar er aan toegeven wil je ook niet. Het is vaak een eenzame strijd. Mijn laatste depressieve periode startte begin 2021 toen ik nog samen met mijn vrouw en kinderen in Engeland woonde en studeerde. Af en toe had ik de moed om iets te schrijven. Het volgende stuk stamt ook uit die tijd. Op dinsdag 20 april 2021 schreef ik het volgende.

Hoe geef je woorden aan hoe je je voelt als je depressief bent? Het verzwelgen in het leven. Leven onder de oppervlakte van het water. Je weet dat je uit het water moet komen om lucht te halen maar je zinkt steeds dieper weg. Het licht dat je nog door het wateroppervlak ziet doorsijpelen wordt langzaamaan minder. Je wordt getrokken naar een donker en diep gat. Hoe hard je ook trapt en om je heen slaat, het heeft geen effect. De zuigkracht is te sterk. De gang naar beneden gaat gepaard met vragen, waarom voel ik me zo? Waarom kan ik niet gewoon normaal zijn? Waarom voel ik me fysiek ook zo ziek? Iedereen om me heen lijkt zo normaal en hier zit ik. Omringd door mensen maar alleen. Een zon die schijnt en mijn huid verwarmt maar mijn hart niet bereikt. Dor en duister, leeg en ontoegankelijk.

Ik heb geen grip op mijn gedachten, het is alsof ik een doorzichtige dwangbuis leef. De wereld om mij heen zie ik wel, maar het komt niet binnen. Er zit een filter voor en dat besef ik me. Ik besef dat de wereld mooi is maar ik kan er niet van genieten. Waarom voel ik me zo? Ik heb een mooie vrouw, drie vrolijke kinderen, geen geldzorgen… en toch. Met een bezwaard gemoed schrijf ik deze zinnen. De laatste tijd komt het harder binnen: ik ben depressief. Het zijn niet slechts momenten dat ik me niet goed voel, het zijn lange periodes. Soms kan ik net boven water komen om een hap lucht te nemen, waarna ik weer naar beneden zink zonder vast grond onder mijn voeten. Trappelend, spartelend, naar adem snakkend.

Tegen mijn vrouw heb ik de laatste weken verschillende keren gezegd dat ik zo geen veertig wilde worden. Is dat zonde als ik dat zeg? Waar is God in dit alles? Is mijn depressie veroorzaakt omdat ik dingen niet goed doe in mijn leven? Ik heb de energie niet eens om erover na te denken. Leeg en ziek, verlangend naar de slaap. Het enige donkere gat waar ik naar verlang, het gat waarin ik niet hoef te denken, niet hoef te voelen, niet hoef te zijn. Zodra ik wakker word verlang ik alweer naar om die avond dat gat weer in te vallen. Het gat van leegheid en geen zorgen. Slaap is mijn vriend. Maar toch, elke keer is daar die ochtend weer. Een nieuwe dag. Zou het dan vandaag beter gaan? Soms zijn de eerste uren te verdragen. Rust, energie. Maar in de loop van de dag zakt de moed me in de schoenen.

De zon schijnt, maar het is donker waar ik leef. Warm, maar koud. Vol, maar leeg. Het vooruitzicht om zo door te leven is zwaar. Stel ik me aan? Ik denk het niet. Van alles probeer ik eraan te doen om me maar niet zo te voelen. Eten, druk zijn, gezelschap opzoeken, films kijken, tafeltennis. Tijdelijk verlicht het iets maar altijd is daarna daar weer die klap. De depressie die mij in het gezicht grijnst. Ik deins er voor achteruit, maar er is geen ontsnappen aan.

Worstel jij ook met depressieve gedachten en weet je niet meer hoe je verder moet? Ik ken die plek en wil je met klem oproepen om direct hulp te zoeken in je omgeving (de huisarts bijvoorbeeld).

Op dit blog schrijf ik af en toe wat over mijn strijd met burn-out, depressie, stress en PTSS. Misschien ga jij wel door eenzelfde proces heen, worstel je met deze zaken en voel je je niet gehoord of begrepen door je naaste omgeving. Mocht je de behoefte hebben om je verhaal eens te doen aan iemand die weet waar je het over hebt, voel je dan vrij om een mail te sturen via de contactpagina.