Mag het wat kosten?

Negativiteit kost energie. Mensen hebben een bepaalde hoeveelheid aan mentale en fysieke energie die door verschillende zaken verbruikt kan worden. Er hoort een balans te zijn tussen zaken die ons energie kósten en zaken die ons energie géven. Ook in de gemeente van Jezus Christus. Het werk binnen de kerk heeft mooie kanten maar ook zeker minder mooie kanten. Kanten die energie geven en ons aanmoedigen om door te gaan, maar ook kanten die ons volledig leegzuigen.

Hoe kan het dat er zoveel ruzie is binnen de gemeente van de Heere Jezus? Hoe kan het dat er zoveel mensen tegen elkaar opstaan? Dat er zoveel onenigheid is?

Als we denken dat wij als mensen alles kunnen oplossen, dan is de kans groot dat we ons vol overgave storten op al het werk. Echter, snel zullen we merken dat er meer negatieve zaken spelen dan positieve zaken. Dit verbaast mij al jaren. Hoe kan het dat er zoveel ruzie is binnen de gemeente van de Heere Jezus? Hoe kan het dat er zoveel mensen tegen elkaar opstaan? Dat er zoveel onenigheid is? ‘Ja,’ zegt iemand, ‘dat is logisch, want er is een geestelijke strijd gaande, vooral in de gemeente.’ En dat is waar, we lezen niet voor niets dat onze strijd niet tegen vlees en bloed is maar tegen de overheden, de machten in de lucht. Hieruit kunnen we concluderen dat er zeker strijd gaande is, zowel van buitenaf als van binnenuit. Ook laat het Nieuwe Testament herhaaldelijk zien dat het niet altijd zo goed ging in de eerste gemeentes. Zo was er onderling gekibbel in de gemeentes te Korinthe en Filippi. Maar ook de apostelen hadden wel eens aanvaringen, denk aan Galaten 2 waar iets voorviel tussen Paulus en Petrus. Oftewel, het blijkt dat de poging om Bijbels gemeente te zijn, inherent verbonden is aan zaken die ons veel energie gaan kosten, strijd, ruzie, onenigheid. Dat is wat ik zelf de laatste jaren ook van dichtbij heb gezien binnen verschillende gemeentes binnen en buiten Nederland. De gemeente is een plek waar altijd strijd zal blijven ontstaan, tot die grote dag komt waarop de Heere Jezus Zijn gemeente ophaalt en vervolmaakt.

Maar, moeten we ons hier dan maar achter gaan verschuilen en onze eigen verantwoording naast ons neerleggen? Nee, juist het tegenovergestelde. Het streven van een Christen als individu, maar ook zeker van Christenen als collectief, moet zijn om de onderlinge eenheid te bewaren. Het streven moet er zijn om vrede met elkaar te hebben, om liefde te laten zien, om elkaar te vergeven, om de ander hoger te achten dan onszelf. Er zijn talloze oproepen te lezen rondom deze thema’s. Zoek de volgende teksten maar eens op: Romeinen 12:10, 12:16, 13:8, 14:13, 15:7; Efeze 4:2, 4:25, 4:32; Kolossenzen 3:9, 3:13, 3:16; 1 Thessalonicenzen 5:11, 5:13; Hebreeën 10:24-25; 1 Johannes 1:7, 3:11, 3:23, 4:7, 4:11.

Dit moet ons streven zijn, hiervoor moeten wij ons inzetten. Ja, het gemeente zijn is moeilijk, en soms kost het ons bergen energie en is de tank leeg. Helemaal als oudsten van een gemeente. Daarom wil ik als bemoediging ons oog richten op de Heere Jezus. Want als er ooit iemand was die, met eerbied gesproken, volledig leeg werd gezogen, dan was Hij het wel. Is het je wel eens opgevallen dat de Heere Jezus zuchtte tijdens Zijn bediening op aarde? Lees Markus 7:34 en 8:12 eens. Juist Hij werd geconfronteerd met het lijden, de zonden, de negativiteit van de wereld, de leugens, de hypocrisie, de leegheid. Hij, de Mens waar de volheid van de Godheid lichamelijk in woonde, kwam naar deze wereld om Zichzelf te legen. Om alle negativiteit op Zichzelf te nemen, alle zonden, alle veroordelingen van Zijn volk. En Hij deed dit zonder schroom, zonder tegenzin, maar gaf Zichzelf juist voor dit alles. En wat riep Hij ten slotte daar aan het kruis op Golgotha? “Het is volbracht!” Hij heeft daar aan het kruis “… de overheden en de machten ontwapend, die openlijk te schande gemaakt en daardoor over hen getriomfeerd.”

De Redder van de Wereld deinsde niet achteruit voor de leugen, de negativiteit, Hij trad deze juist tegemoet met Heiligheid en Waarheid.

Dat is wie de Heere Jezus – Hij verdroeg de smaad, het lijden, de veroordeling, alle negativiteit. Omdat Hij wist dat dat moment zou aanbreken waarop alles op Zijn schouders gelegd zou worden en Hij tot zonde gemaakt zou worden voor ons. De Redder van de Wereld deinsde niet achteruit voor de leugen, de negativiteit, Hij trad deze juist tegemoet met Heiligheid en Waarheid. Zouden wij dat niet hetzelfde moeten doen?

Maar dan nog iets anders waar ik graag korte de aandacht op wil vestigen. In Zijn leven als mens nam de Heere Jezus verschillende keren rust, tijd om alleen te zijn. Soms helemaal alleen, andere keren met Zijn discipelen (Mattheus 14:13, 14:23; Markus 4:10, 4:34, 6:31-32, 6:47; Lukas 9:10; Johannes 6:15). Wil Hij ons hier niet wat mee leren? De korte tijd dat wij hier op aarde mogen leven wordt getekend door rouw, verdriet en pijn. Zelfs de schepping zucht met ons mee. We zien uit en verlangen naar die grote dag waarop we Hem zullen zien en waarop Hij de tranen van onze ogen af zal wissen. Tot die dag komt zullen wij, met hulp van Hem, de balans moeten vinden om niet volledig uitgeput te raken zodat we niet meer dienstbaar kunnen zijn. Hoe anders kunnen we dat doen dan om van tijd tot tijd rust te nemen en alleen te zijn? Die periodes moeten we inbouwen, daar moeten we bewust mee bezig zijn. Waarom? Omdat de Heere Jezus het zelf nodig had en omdat Hij Zijn discipelen dit leerde. Hoeveel te meer dan ook wij? Wij, zwakke, gebroken mensen die niets uit onszelf kunnen. De Heere Jezus zelf leert ons dat we mogen rusten van onze inspanningen. Waarom? Omdat alles al is volbracht door Hem. Het mag wat kosten.