Kerst op Urk (column week 51)

Het is maandagochtend zeven uur. Ik zit aan de keukentafel met een heerlijk bakje koffie. Op Urk. We huizen deze twee weken namelijk in een prachtig huis aan de Amaliahof. Het is leuk en goed om weer even terug te zijn. De tijd vliegt. Vrijdag vertrekken we alweer richting Londen en ik weet niet of de kinderen wel weer meewillen. Ze worden zo enorm verwend!

Toen we op de vrijdag van onze terugkeer naar Nederland ’s avonds binnenstapten bij mijn moeder, was het net alsof we niet weggeweest waren. De kinderen (en ook wij hoor) deelden behoorlijk wat knuffels uit. Inmiddels hebben we een drukke week achter de boeg met vele afspraken, bakjes koffie en gesprekken. Fijn om iedereen weer te zien en te spreken. De volgende periode wordt waarschijnlijk wat langer maar er zijn al behoorlijk wat mensen die beloofd hebben om even langs te komen…

We moesten lachen om Levi toen we net over de grens van Nederland een plaspauze inlasten. We liepen het toiletgebouw binnen en de mevrouw die daar alles in de gaten hield, begon te praten tegen Levi. Eigenlijk hadden we zijn gezicht moeten filmen. Hij zat zo verwonderlijk te kijken naar haar. Hij zei: ‘Ze praat Nederlands tegen mij!’ ‘Ja’, zeiden wij, ‘we zijn ook in Nederland!’ Hij was al zo gewend geraakt dat iedere volwassene in het Engels tegen hem begon te spreken dat hij even moest schakelen.

Helaas ontvingen we vorige week ook heel verdrietig nieuws. Een voorganger uit onze gemeente is overleden: ds. Maarten Ezinga. Hij was al een poos ziek en is nu bevorderd tot heerlijkheid. Vandaag mogen wij naar Amerongen toe om de begrafenis bij te wonen. Hij was betrokken bij de oprichting van de gemeente en preekte regelmatig in ons midden. We zijn dankbaar dat we, nu we in Nederland zijn, op deze manier afscheid mogen nemen.


Elke maand mag ik een column schrijven in ‘Het Urkerland’, de plaatselijke krant van Urk. De columns gaan over het leven van ons gezin in Londen. 
Bekijk hier alle columns.