Hoe voelt een burn-out?

Het is lastig om aan mensen uit te leggen wat je ervaart als je in een burn-out zit. Een vaak aangehaald voorbeeld is dat het makkelijker zou zijn om een gebroken been te hebben en in een rolstoel te zitten dan dat je een burn-out hebt. Het eerste is namelijk zichtbaar voor iedereen, het laatste is vrijwel onzichtbaar en speelt zich af in iemands lichaam.

Ook wil ik mensen niet vermoeien met de waslijst aan klachten, niemand schiet daar wat mee op. Maar wellicht moet er toch af en toe een tipje van de sluier opgelicht worden om mensen een inkijkje te geven. Wellicht geeft dat tegelijkertijd anderen ook de moed om open te zijn over de moeiten die ze ervaren. Dus wat is dat nou precies, een burn-out? En wat voel of ervaar je dan precies?

De website thuisarts.nl schrijft daarover het volgende:

Soms is het leven ineens veel zwaarder: er zijn problemen, er is iets naars gebeurd, of u krijgt minder steun uit uw omgeving. Als dit allemaal bij elkaar meer van u vraagt dan u aankunt, raakt u overbelast. U verliest het overzicht en raakt de grip op de situatie kwijt. U krijgt klachten waardoor u niet uw dagelijkse bezigheden niet meer goed kunt doen. We noemen dit overspanning. Bestaan de klachten langer dan een half jaar? En bent u vooral moe en uitgeput? Dan noemen we het een burn-out.

De klachten die daarbij komen kijken zijn lichamelijk en geestelijke uitputting, je niet kunnen concentreren, externe prikkels niet goed kunnen verwerken waardoor je niet tegen lawaai of drukte kunt, emotioneel worden om de kleinste dingen, piekeren en een gejaagd gevoel.

Dat rijtje is onder andere wat ik ervaar. Zelf omschrijf ik het als zijnde dat ik op slot zit, zowel mentaal als fysiek. Niet meer weten wat je wel en niet aankunt, niet meer kunnen vertrouwen op je lichaam en mentale energie. Het voelt alsof elke minuut van de dag een zoektocht is naar een balans, wat kan wel, wat kan niet? Was deze wandeling nou alweer te veel? Was deze visite te intens?

Daarnaast slaap ik niet meer goed sinds november vorig jaar. De nachten duren lang, ben vaak wakker en heb geen diepe slaap meer. Dit voedt de lichamelijke uitputting alleen nog maar meer en vormt tegelijkertijd ook weer een bron van stress. Elk onverwacht geluid of beweging kan een enorme stoot stress in het lichaam teweegbrengen. Spanning, hoge hartslag en verkrampte spieren. Het liefst ben ik alleen zonder externe prikkels.

De aanloopfase naar een burn-out kenmerkt zich bij mij door me vaak grieperig te voelen, waardoor ik heel veel paracetamol slik om me maar iets beter te voelen. Daarnaast duizelig, trillerig, leeg voelen, misselijk en hoofdpijn. Ook kenmerkt het zich door periodes heel cynisch te voelen en chronische stress te hebben om de kleinste dingen.

Nog steeds worstel ik om het duidelijker te maken wat het precies is. Je voelt je machteloos en hulpeloos. Alsof je aan de zijlijn staat en toekijkt wat er allemaal met je lichaam gebeurt zonder dat je kunt ingrijpen.

Een mooi masker kan een gehavend gezicht verbergen.

Een les voor ons is dat wij niet kunnen zien wat zich afspeelt in iemands leven. Aan de buitenkant kan alles rustig en mooi lijken, maar aan de binnenkant kan een verwoestende storm enorme schade aanrichten. Een mooi masker kan een gehavend gezicht verbergen. Weet jij wat zich daadwerkelijk afspeelt in het leven van je vriend of vriendin, je zus of broer, vader of moeder? En sta je klaar om iemand te veroordelen omdat er niets aan de hand lijkt aan de buitenkant of sla je de arm om de schouder en kom je naast iemand lopen? Huil je met iemand en ondersteun je iemand die worstelt?