Contact in lockdown (Column week 17)

Waar de winkels in Nederland langzaam weer opengaan is hier alles nog dicht en duurt de lockdown voort. Het is niet anders. Gelukkig verandert het niets aan het heerlijke weer. Vrijwel elke dag kunnen we hier buiten zitten en genieten we van een heerlijk bakje koffie, de kinderen spelen ondertussen op het plein. In de loop van de middag maken we een lange wandeling naar een meertje met zwanen (ze broeden!) en gooien we wat brood naar ze toe. Er zitten vaak ook een aantal schildpadjes op een boomstam aan het zonnebaden. Zij hebben blijkbaar geen last van een zogeheten lockdown en nemen elke dag zoals die komt. Tenslotte kunnen zij zich op elk gewenst moment terugtrekken in hun schild. 

Tijdens een van die wandelingen in de middag liepen we langs het meertje en we zagen een Joods gezin de eenden voerden. Dat we een Joods gezin tegenkwamen was niet heel bijzonder, in het gebied rondom de school woont namelijk een grote populatie (orthodoxe) Joden. Het opvallende was dat ik opeens de vrouw in het Nederlands hoorde praten tegen haar dochtertje. Ik zei zo in het voorbijgaan: ‘Ah, nog meer Nederlanders!’ Waarop de vrouw mij verbaast aankeek. Uit het gesprek dat volgde bleek dat zij 10 jaar geleden vanuit Amsterdam naar Londen was verhuist. Dat was ook wel te horen aan haar accent moet ik zegen. Haar man was geboren en getogen in het noorden van Israel en was 6 jaar geleden naar Londen verhuist. Hij had geprobeerd om Nederlands te leren maar die taal was voor hem veel te moeilijk. Ik keek hem verbaast aan en zei dat ik Hebreeuws leerde op school (de taal die hij vloeiend spreekt) maar dat die taal echt niet veel makkelijker is dan het Nederlands. 

We kunnen tijdens de lockdown net als de schildpadden makkelijk in ons schild kruipen, maar een gesprek op gepaste afstand van elkaar is toch nog altijd leuker!


Elke maand mag ik een column schrijven in ‘Het Urkerland’, de plaatselijke krant van Urk. De columns gaan over het leven van ons gezin in Londen. 
Bekijk hier alle columns.