Een ‘pulled elbow’ (Column week 41)

Het is alweer 7 weken geleden dat we verhuist zijn naar het drukke Londen. Regelmatig zeggen we tegen elkaar: “Besef je eigenlijk wel dat je in Londen woont en niet meer op Urk?”. Vooral als we met de auto ergens naar toe rijden over drukke wegen. Een afstand van 3 mijl (een krappe 5 kilometer) kost hier met gemak 30 minuten. En dan maar zeggen dat alles vlakbij is. Het is een aparte gewaarwording dat je niet meer even snel een rondje over de haven kunt doen. Of even bij je moeder kunt binnenwippen. Of we ‘anwinnug’ zijn? Nee, niet echt. Maar dat komt vooral doordat het behoorlijk druk is. We hebben (nog) geen tijd om anwinnug te zijn.

Zo was onze Elisabeth (3) vorige week aan het stoeien met iemand. Op een gegeven moment begon ze heel erg te huilen en wilde ze niets meer. Ze bleek last te hebben van haar arm. We dachten eerst dat het een verrekte spier was maar de dagen erna wilde ze haar arm niet meer gebruiken. Kleren aan- en uittrekken stond gelijk aan de buurt bij elkaar verzamelen middels een sirene. Er was iets goed mis dachten we. Gelukkig hadden we ons een paar weken daarvoor al geregistreerd bij een huisarts en konden we snel terecht. We werden doorverwezen naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis voor een aantal röntgenfoto’s. De uitslag? Een ‘pulled elbow’; een gedeeltelijke ontwrichting van de elleboog. De dokter kon met een paar simpele bewegingen het spaakbeen weer teruglaten schieten. We moesten daarna nog een poosje in het ziekenhuis blijven om te kijken of ze haar arm weer ging gebruiken. Gelukkig begon ze vrij snel haar arm weer te gebruiken en mochten we naar huis. Daar ging weer een dag… Tijd is als water dat door je handen gaat. We kunnen het niet ‘pakken’ maar wel gebruiken en ten goede benutten!
Inmiddels zit ik alweer in de vierde week van de studie. Het is alles wat we ons ervan voorstelden en meer; opbouwend, verrijkend, druk, intensief maar heel fijn. We zijn blij en dankbaar dat we deze stap mochten en konden maken.

Elke maand mag ik een column schrijven in ‘Het Urkerland’, de plaatselijke krant van Urk. De columns gaan over het leven van ons gezin in Londen.